Dzisiaj jest: 16.6.2019, imieniny: Aliny, Anety, Benona

Żylaki nóg- szpecący problem

Dodano: miesiąc temu Czytane: 71 Autor:

Socjolożka na zakupach tym razem zajmie się tematem żylaków.

Żylaki nóg- szpecący problem

“Wraz z wiosną można niemal na każdym kroku spotkać młode, pełne wdzięku kobiety z rozległymi, szpecącymi zmianami żylakowatymi”- mówi w rozmowie z “Socjolożką na zakupach” Jolanta Lul, fizjoterapeutka z Jokamed w Łomży.

A jak zapobiec żylakom i jak je leczyć- oto między innymi “Socjolożka” zapytała fizjoterapeutkę. 


1. Co to są żylaki?

Żylaki kończyn dolnych są to workowate lub wrzecionowate poszerzenia żył powierzchownych z towarzyszącym ich wydłużeniem i charakterystycznym poskręcaniem.

Chorzy skarżą się zwykle na uczucie obrzęku i ciężkich nóg, które zmniejsza się po nocnym odpoczynku. Natomiast silne bóle w okolicy żylaków mogą być związane z zakrzepowym zapaleniem żył, któremu zwykle towarzyszy obrzęk, ocieplenie, zaczerwienienie skóry.

Żylaki można podzielić na:

– teleangiektazje (pajączki naczyniowe), czyli poszerzone żyłki położone płytko w skórze. Pajączki uważane są za defekt kosmetyczny, bo niezwykle rzadko wywołują jakiekolwiek dolegliwości bólowe.

– żylaki siatkowe, czyli siatkę krętych żyłek znajdujących się pod skórą, przeważnie pod kolanem lub na bocznej powierzchni łydki lub uda. Nie są to zmiany bolesne i rzadko powodują obrzęk, choć mogą stanowić defekt kosmetyczny.

– żylaki głównych pni żylnych, występujące głównie na przyśrodkowej powierzchni kończyny (żylaki żyły odpiszczelowej) lub na tylnej powierzchni łydki (żylaki żyły odstrzałkowej). Gdy myślimy o żylakach nóg, to zazwyczaj mamy właśnie na myśli żylaki głównych pni żylnych. To one powodują ból, uczucie ciężkości nóg i obrzęki oraz inne dolegliwości tzw. przewlekłej niewydolności żylnej.

Bywa, że żylaki są bardzo małe, a mimo to chorzy skarżą się na silne dolegliwości, którym towarzyszą obrzęki, zmiany skórne, owrzodzenia goleni. Wynika to z faktu, ze wielkość żylaków nie zawsze jest proporcjonalna do zaburzeń w odpływie krwi z kończyn. Są one przede wszystkim następstwem uszkodzenia żył przeszywających i głębokich zaś żylaki dotyczą głównie żył powierzchownych. Niewydolność tych ostatnich rzadko jest przyczyną zmian w skórze kończyn. Natomiast, gdy występują zaburzenia w odpływie krwi  żył głębokich w skutek ich uszkodzenia, chory ma bóle, obrzęki, oraz zmiany skórne w obrębie kończyn.

2. Dlaczego powstają żylaki?

Przyczyny powstawania żylaków mogą być bardzo rożne i nie zostały do tej pory dostatecznie wyjaśnione. Zwykle u osoby chorej stwierdza się nie jeden, ale wiele wspólnie działających czynników, które mogą wpłynąć na problem.

Obecnie z całą pewnością wiadomo, ze do powstania żylaków kończyn dolnych usposabiają wszystkie czynniki, które powodują wzrost ciśnienia w żyłach oraz te, które osłabiają ściany żył. Można więc powiedzieć, ze żylaki powstają w wyniku zachwiania równowagi pomiędzy elastycznością ściany żyły, a parciem na nią słupa krwi.

Do czynników usposabiających do powstania żylaków zaliczyć można czynniki dziedziczne, właściwości konstytucjonalne, pracę w pozycji stojącej, dźwiganie ciężarów, kaszel, zaparcia, otyłość, ciąża, choroby narządu rodnego, palenie papierosów, alkohol, zaburzenia hormonalne, przekwitanie oraz zakrzepowe zapalenie żył.

Żylaki są z pewnością chorobą dziedziczną. Właściwości konstytucjonalne polegają na słabej budowie tkanki łącznej u osób chorych. Tkanka ta jest w ludzkim organizmie głównym elementem podporowym. Zbudowane są z niej rozcięgna i powięzie otaczające i łączące ze sobą mięśnie, naczynia krwionośne i kości. Przy słabej budowie tkanki łącznej znajduje się w niej znacznie mniej włókien sprężystych, zapewniających elastyczność narządów. Włókna te wchodzą także w skład budowy ściany żył, zapewniają jej elastyczność, a także stwarzają możliwość sprawnego obkurczania i rozszerzania naczynia.

Podsumowując, zasadniczym czynnikiem warunkującym powstawanie żylaków jest wrodzona skłonność, ale do jej ujawnienia potrzeba współdziałania różnych czynników, np. stojąca postawa ciała, kiedy to ciśnienie krwi w żyłach kończyn dolnych wielokrotnie wzrasta. Praca wymagająca intensywnego chodzenia lub częstej zmiany pozycji ciała nie usposabia do żylaków. Kurcze mięśni w czasie chodzenia uruchamiają pompę mięśniową i znakomicie ułatwiają odpływ krwi.

Wiele czynników powoduje wcześniejsze lub późniejsze ujawnianie się  żylaków. Jedne z nich zwiększają ciśnienie hydrostatyczne w żyłach kończyn dolnych, inne uszkadzają niepełnowartościową już, osłabioną ścianę żyły.

3. Kto jest najbardziej narażony?

Z codziennych spostrzeżeń wiemy, jak często i niezwykle rozpowszechnioną chorobą są żylaki kończyn dolnych. Szczególnie na wiosnę można niemal na każdym kroku spotkać młode, pełne wdzięku kobiety z rozległymi, szpecącymi zmianami żylakowatymi. Nierzadko widuje się również starsze panie poruszające się powoli, z trudem na obrzękłych, owiniętych bandażami kończynach. Choroba nie oszczędza także mężczyzn, u których rozległe żylaki, ukryte pod ubraniem, nie są widoczne dla oka.

Żylaki są niestety jedną z najbardziej rozpowszechnionych chorób na świecie. Z badań wynika, że problem ten dotyczy częściej kobiet i wzrasta wraz z ich wiekiem. Pomimo tak dużej skłonności w wieku późniejszym, rzadko widuje się jednak żylaki przed 20 rokiem życia. Przyczyną tego jest znacznie większa elastyczność skóry, tkanki podskórnej i naczyń krwionośnych u osób młodych niż u starszych, co skutecznie zapobiega rozszerzaniu żył. Młodociani rzadko pracują w pozycji stojącej tak długo jak dorośli i prowadzą z zasady bardziej ruchliwy, czynny tryb życia. Związana z tym zwiększona praca mięśni nóg zapobiega u młodych zastojowi żylnemu. W miarę upływu lat człowiek przybiera na wadze i staje się coraz mniej ruchliwy.

Na powstanie żylaków narażeni są także osobnicy, których praca wymaga krótkotrwałych, ale znacznych wysiłków, osoby otyłe, palacze, osoby po przebytym zakrzepowym zapaleniu żył, ciężarne, osoby z częstymi zaparciami.

4. Jak im zapobiegać?

W zapobieganiu niezwykle istotna jest świadomość i znajomość istoty problemu dzięki której można zapobiec powikłaniom związanym z niewydolnością naczyń. Wiele osób uważa bowiem, że żylaki to zjawisko, które musi powstać i rozwijać się, a któremu nie można zapobiec. Od trybu życia, rodzaju wykonywanej pracy zależy jak wcześnie się pojawią. Na wiele z czynników powstawania można wpłynąć. Można więc przez odpowiedni, uregulowany styl życia , stosowanie gimnastyki, unikanie zaparć, dobór odpowiedniej pracy, opóźnić występowanie żylaków, zwolnić ich rozwój i zapobiec licznym ciężkim powikłaniom.

Istotne jest by często zmieniać pozycje, robić przerwy w długim siedzeniu i staniu. Dlatego warto podczas siedzenia często poruszać nogami lub od czasu do czasu wstać i pospacerować. W pozycji pionowej zaleca się ćwiczenia wspinania na palce i opadania na pięty. Należy odpoczywać w pozycji leżącej z nogami ułożonymi w górze, gdzie nie same stopy są oparte wyżej, ale również łydka i udo. Nogi powinny leżeć na czymś w kształcie klinu. Można ułożyć tak koce lub poduszki.  Ważne by kłaść się często w miarę możliwości, nie koniecznie na długo. Wówczas pozycja ta będzie wspomagał odpływ krwi.

W zapobieganiu powstawania żylaków istotna jest również garderoba. Im mniej obcisłe części garderoby, tym lepiej. Należy unikać obcisłych spodni, skarpet z gumką lub wysokich butów z obcisłą cholewką. Nie jest zalecana wysoka temperatura; korzystanie z gorących kąpieli, sauny. Każda kąpiel powinna kończyć się chłodnym prysznicem.

Poza tym, należy pamiętać również o właściwej diecie, która zapobiega zaparciom, unikać nadmiaru kilogramów, spożywania nadmiaru soli, palenia papierosów, alkoholu, zakładania nogi na nogę.  Zbyt wysokie dawki hormonów serwowane np. w tabletkach antykoncepcyjnych stanowią również realne zagrożenie.

5. Jak je leczyć? Czy są jakieś domowe sposoby?

W przypadku żylaków kończyn dolnych konieczna jest wyjątkowo ścisła współpraca z lekarzem, a bardzo istotna część zapobiegania, a nawet leczenia musi być prowadzona przez samego chorego.

Leczenie żylaków nóg obejmuje metody zachowawcze i chirurgiczne. Zastosowanie konkretnej metody leczenia uzależnione jest głównie od zaawansowania żylaków, towarzyszących im objawów oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Lekarz, biorąc pod uwagę te wszystkie czynniki, może zalecić leczenie tzw. zachowawcze lub zaproponować operację.

Leczenie zachowawcze polega na leczeniu objawów, nie sprawia jednak, że żylaki znikną. Leczenie objawowe polega głównie na stosowaniu tabletek i maści uszczelniających naczynia i stosowaniu preparatów zawierających m.in. diosminę, trokserutynę, rutozyd czy wyciąg z kasztanowca. Takie postępowanie ma na celu złagodzenie objawów i jest przydatne przy nasilonych obrzękach i uczuciu ciężkich nóg.

W łagodzeniu objawów i hamowaniu postępów choroby pomaga także systematyczne noszenie odpowiednio dobranej odzieży uciskowej. Należy jednak pamiętać, że takie produkty powinno się dobierać w porozumieniu z lekarzem. Podkolanówki czy inna odzież ma różną siłę ucisku, a osoby z niektórymi chorobami towarzyszącymi (miażdżyca, niedokrwienie kończyn) w ogóle nie powinny stosować tego typu produktów na własną rękę.

Leczenie zabiegowe stosuje się w porozumieniu z lekarzem, który powinien uprzedzić o konieczności pomimo zabiegu dodatkowego dbania zachowawczego o problemy związane z naczyniami w obrębie kończyn dolnych, o których wspomniałam już wcześniej. Często stosuje się skleroterapię, która polega na wstrzyknięciu związku chemicznego do światła żyły, co wywołuje kontrolowany odczyn ze strony ściany naczynia i powoduje następnie zarośnięcie żyły.

Inną metodą zabiegową jest laserowe usuwanie teleangiektazji. Leczenie tą metodą jest popularniejsze i może być wykonywane w gabinecie dermatologicznym. Choć metoda jest skuteczna, to zwykle potrzeba wykonania wielu zabiegów, by efekt był widoczny. Metoda laserowa nie daje także gwarancji, że nie powstaną nowe zmiany.

Należy mieć na uwadze, że zarówno skleroterapia, jak i metoda laserowa stosowane są głównie w leczeniu pajączków lub drobnych żylaków lub uzupełniająco po usunięciu dużych pni żylnych.

Leczenie operacyjna przeprowadza się głównie u osób, u których występują powikłania związane z żylakami – stany zapalne żylaków, skóry, przebarwienia, niegojące się owrzodzenie, a także silne bóle uniemożliwiające normalne funkcjonowanie lub wykonywanie pracy.  Niestety leczenie operacyjne nie chroni przed powstawaniem nowych żylaków, zwłaszcza gdy problem ma podłoże genetyczne. Operacja jest jednak wskazana u osób, u których występują powikłania w postaci stanu zapalnego skóry, niegojącego się owrzodzenia czy silnych dolegliwości, ponieważ stan ten może się pogarszać i zagrażać zdrowiu.

Operowanie niewielkich, niepowikłanych i niedających dolegliwości żylaków ma głównie wskazania kosmetyczne. Operacja żylaków, jak każda interwencja chirurgiczna, niesie za sobą pewne ryzyko, dlatego przed podjęciem decyzji warto omówić z lekarzem możliwość wystąpienia powikłań.

6. Czy jeśli się zaczęły tworzyć to można zatrzymać ten proces?

Wiele osób lekceważy je w początkowym okresie, ponieważ nie powodują jeszcze poważniejszych dolegliwości. Często zwraca się na nie uwagę dopiero wtedy, gdy wystąpią ciężkie powikłania. We wczesnym okresie choroby można za pomocą prostych metod skutecznie zahamować postęp żylaków i w wielu przypadkach zapobiec powikłaniom.

Kobiety zgłaszają się na leczenie wcześniej ze względów estetycznych. Większość jednak osób przychodzi do lekarza w późnym zaawansowanym okresie choroby. Niestety,  zmiany bywają wtedy tak bardzo daleko posunięte, a możliwość udzielenia pomocy lekarskiej ograniczona.

Gdy żylaki nie są leczone lub rozpoczyna się leczenie w późnym okresie może dojść do licznych powikłań. Mam na myśli krwotok z pękniętego żylaka, przebarwienia skóry goleni, ostre i przewlekłe zapalenia tkanki podskórnej, stwardnienie skóry , zakrzepowe zapalenie żył, owrzodzenia goleni.

Źródło: www.socjolozkanazakupach.pl
Fot. pixabay.com